وطن‌خوانی 15

ای وطن! ای مادرِ تاریخ‌ساز

ای مرا بر خاکِ تو روی نیاز

 

ای کویر تو بهشتِ جان من

عشق جاویدان من، ایران من!

 

ای زِ تو هستی گرفته ریشه‌ام

نیست جز اندیشه‌ات اندیشه‌ام

 

آرشی داری به تیر انداختن

دستِ بهرامی به شیر انداختن

 

کاوۀ آهنگری ضَحّاک‌کُش

پُتکِ دشمن‌افکنی ناپاک‌کُش

 

رَخشی و رُستم بر او پا در رکاب

تا نبیند دشمنت هرگز به خواب

 

مرزدارانِ دلیرت جان‌به‌کف

سرفرازانِ سپاهَت صف‌به‌صف

 

خون به دل کردند دشت و نهر را 

بازگرداندند خرّمشهر را

 

ای وطن، ای مادر ايران من

مادرِ اَجداد و فرزندان من

 

خانۀ من، بانۀ من، توس من

هر وجب از خاکِ تو ناموس من

 

ای دريغ از تو که ويران بينمَت

بيشه را خالی ز شيران بينَمت

 

خاکِ تو گر نيست، جانِ من مباد

زنده در اين بوم و بر يک تن مباد

 

وطن يعنی: همه آب و همه خاک

وطن يعنی: همه عشق و همه پاک

 

به گاهِ شيرخواری گاهواره

به دورِ دردِ پيری عين چاره

 

وطن يعنی پدر، مادر، نياکان

به خون و خاک بستن عهد و پيمان

 

وطن يعنی: هويّت، اصل، ريشه

سرآغاز و سرانجام و هميشه

 

ستيغ و صخره و دريا و هامون

ارس، زاينده‌رود،؛ اروند، کارون

 

وطن، یعنی: سرای ترک تا پارس

وطن، یعنی: خليج تا ابد فارس

 

وطن، یعنی: دو دست از جان کشيدن

به تنگستان و دشتستان رسيدن

 

زمين شستن ز استبداد و از کين

به خون گرم در گرمابۀ فين

 

وطن، یعنی: اذان عشق گفتن

وطن يعنی: غبار از عشق رُفتن

 

وطن، یعنی: هدف، يعنی: شهامت

وطن، یعنی: شرف، يعنی: شهادت

 

وطن، یعنی:گذشته، حال، فردا

تمام سهم يک ملّت ز دنيا

 

وطن، یعنی: چه آباد و چه ویران

وطن، یعنی: همین‌جا، یعنی ایران

 

وطن، یعنی: رهايی ز آتش و خون

خروشِ کاوه و خشمِ فريدون

 

وطن، یعنی: زبانِ حالِ سيمرغ

حديثِ جانِ زال و بالِ سيمرغ

 

سپاهِ جان به خوزستان کشيدن

شهادت را به جان ارزان خريدن

 

نمازِ خون به خونين‌شهر خواندن

مهاجم را ز خرمشهر راندن

 

وطن، یعنی: چه آباد و چه ویران

وطن، یعنی: همین‌جا، یعنی ایران

 

شعری از علیرضا شجاع‌پور