در هفتهنامۀ ادب (اولين روزنامۀ رسمی مشهد مقدس) به مديريت ميرزا صادق خان اديب الممالک فراهانی، سال اول، شمارۀ دوم (10 رمضان 1318) آمده است:
این ساعت مُفطر صوم است
تا کنون دانستن ساعات و شناختن وقت به استعانت آلت معروفه، با وساطت حسّ سمع و بصر بود، و امروز اين مسئله «ذوقی» شده.
برای یکی از اکابر ملت فرانسه ساعتی آوردهاند که به «چشيدن»، وقت را معين میکند. بر اين ترتيب که در روی صفحۀ ساعت، دوازده ظرف ممتلی از دوازده جوهر مختلفالطبع ساخته، و نمرههای عدد ساعت را از يک تا دوازده، بر روی هر يک از آنها نوشتهاند.
مثلاً در ساعت اوّل، عقربۀ ساعتشمار بر روی ظرف جوهر نعناع حرکت میکند و در ساعت دويم به جوهر بنفشه، ساعت سيّم جوهر ليمو، و قِس عَلی هذا تا ساعت دوازده.
پس اگر کسی بخواهد در خانۀ تاريک بداند ساعت چند است، انگشت بر روی عقربه گذاشته و آن را چشيده و ملتفت میشود که از شبانهروز چه گذشته.
